روانپزشک

روانپزشک، پزشک متخصصی است که در حوزه بهداشت روان تخصص دارد. روانپزشکان هر دو شرایط سلامت جسمی و روحی را بررسی کرده و پیوند های بین آنها را مورد مطالعه قرار می دهند. روانپزشکی شاخه ای از پزشکی است که شامل مطالعه، تشخیص و درمان اختلالات سلامت روان می باشد. برخی از روانپزشکان در یک حوزه خاص روانپزشکی مانند اعتیاد یا روانپزشکی پزشکی قانونی تخصص دارند. روانپزشکان در درجه اول از روش های روان درمانی برای درمان علائم سلامت روان استفاده می کنند که در این مقطع به عنوان روانشناس شناخته می شوند اما در صورت ناکارآمدی این روش ها، ممکن است از داروها برای درمان استفاده کنند.

سلامت روان افراد تحت تاثیر ترکیبی از عوامل فردی و اجتماعی است. مولفه های مختلفی برای بهزیستی ذهنی وجود دارد که شامل عزت نفس، مهارت های ارتباطی و انعطاف پذیری است. مشکلات بهداشت روان را نباید به عنوان تنها یک نقطه ضعف کوچک در نظر گرفت و به سادگی از آنها عبور کرد؛ زیرا این موارد می توانند شرایط بسیار مشکل ساز و ناتوان کننده ای باشند و بخش بزرگی از جمعیت را تحت تاثیر قرار دهند. به همین دلیل، مسائل بهداشت روان پیش از آنکه به اختلال شدید تبدیل شوند، باید مورد مطالعه قرار گرفته و درمان شوند.

برخی از روانپزشکان

روانپزشکان می ‌توانند انواع بیماری های روانی پیچیده را تشخیص داده و درمان کنند. این بیماری ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • روان گسیختگی
  • افسردگی
  • اختلال شخصیت مرزی
  • اختلال دوقطبی

تفاوت روانپزشک با روانشناس

همه ی روانپزشکان، روانشناسان و درمانگران، متخصصان مراقبت های بهداشتی هستند که به درمان شرایط سلامت روان کمک می کنند. تفاوت اصلی روانپزشک و روانشناس در آموزش پزشکی است. روانپزشک، پزشک متخصصی است که آموزش های بیشتری را در روانپزشکی می گذراند. همچنین تنها روانپزشکان می‌ توانند برای شرایط سلامت روان دارو تجویز کنند و روانشناسان فاقد این اختیار هستند. اما روانشناسان می توانند از انواع مختلف روان درمانی برای کمک به درمان شرایط سلامت روان استفاده کنند. به عنوان مثال، روشی به نام شناخت درمانی رفتاری وجود دارد که می تواند به افراد کمک کند تا الگوهای رفتاری و فکری خود را تغییر دهند و از این طریق احساسشان نسبت به خود را بهبود بخشند. همچنین دیگر انواع روش ‌های روان درمانی که به آنها گفتار درمانی نیز گفته می شوند، در حوزه کاری روانشاناسان قرار دارند. روانشناس بالینی نوعی روان درمان است که دکترای خود را در زمینه روانشناسی بالینی دریافت کرده است، اما آنها صلاحیت پزشکی ندارند. روانشناسان می ‌توانند علائم را ارزیابی کرده و در صورت نیاز، از روش های روان درمانی بهره ببرند. در حالت کلی، روانشناسان ممکن است افراد دارای شرایط سلامت روان و علائمی مانند موارد زیر را معالجه کنند:

  • مسائل رفتاری
  • ارزیابی مشکلات یادگیری
  • افسردگی
  • اضطراب

روانپزشکان و روانشناسان غالباً در کنار یکدیگر برای درمان شرایط مربوط به سلامت روان فعالیت می کنند.

روانپزشک چه بیماری هایی را درمان می کند؟

اگرچه مغز مکان ایجاد کننده مشکل است، اما برخلاف متخصصان مغز و اعصاب، روانپزشکان اختلالات اساسی یا ساختاری مانند صرع، عوارض سکته مغزی یا سرطان های مغزی را درمان نمی کنند. با این حال، این اختلالات می ‌توانند باعث ایجاد علائم روانپزشکی و تغییر ذهنی در بیماران شوند که این امر به توانایی در تشخیص نیاز دارد.

روانپزشکان باید درک درستی از روانشناسی پایه داشته باشند. همچنین آنها باید از مهارت روان درمانی بخش مربوط به روانشناس برای کاهش تجویز دارو برخوردار باشند. در حقیقت، بسیاری از اختلالات روانپزشکی مانند افسردگی، اضطراب و ترس های خاص، ممکن است از طریق روان درمانی به طور موثر درمان شوند. داروها در روانپزشکی تنها در مواردی مورد استفاده قرار می گیرند که مشاوره و درمان نتوانند نتایج قابل توجهی به همراه داشته باشند.

به همین دلیل، روانپزشکان باید مهارت های ارتباطی عالی داشته و از هوش هیجانی بالایی برخوردار باشند تا مشکلات عاطفی و روحی بیمار را درک کرده و بهترین روش عملی را برای درمان آنها به کار گیرند. بر خلاف سایر زمینه های پزشکی، بسته به چگونگی پاسخ بیمار به دارو یا روان درمانی، ممکن است نوع درمان تغییرات قابل توجهی را ایجاد کند.

روانپزشکان انواع زیادی از اختلالات روانی اعم از خفیف و موقتی تا شدید و مزمن را درمان می کنند. به عنوان مثال، افسردگی که نوعی اختلال روانی است و شامل احساسات شدید غم و بی انگیزگی می باشد، ممکن است از طریق روان درمانی به طور موثر درمان شود و نیاز به دارو نداشته باشد.

افسردگی خفیف ممکن است یک وضعیت زودگذر بوده و نتیجه آسیب های عاطفی و وقایع غم انگیز در زندگی بیمار باشد. روانپزشکان باید بتوانند علائم اولیه افسردگی را شناسایی کرده و ریشه های آن را پیدا کنند. سپس از تکنیک های روان درمانی و داروهای ضد افسردگی برای معالجه بیمار استفاده کنند.

اختلالات اضطرابی دسته دیگری از اختلالات روانی هستند که توسط روانپزشکان درمان می شوند. این اختلالات شامل ترس و هراس یا فوبیا غیرقابل توضیح است که در موقعیت ‌های خاصی بروز کرده و تاثیر زیادی بر شغل، زندگی و روح بیمار می گذارند. در کنار افسردگی، اختلالات اضطرابی به‌ عنوان اختلالات روانپزشکی خفیف در نظر گرفته می شوند. زیرا آنها معمولاً موقتی بوده و به خوبی به درمان پاسخ می دهند و در بیشتر موارد، به بهبودی کامل منجر می ‌شوند.

بیمارانی که از توهم و هذیان رنج می برند، ممکن است اختلالات روانی شدیدتری مانند اسکیزوفرنی داشته باشند. این اختلالات روانی نیاز به ارزیابی دقیق داشته و معمولاً از طریق دارو درمان می شوند. اگرچه اسکیزوفرنی یک اختلال روانی مزمن به شمار می رود، اما موارد بسیاری وجود دارد که به بهبودی موثر از طریق دارو منجر شده اند. علاوه بر این، برخی از بیمارانی که از توهم رنج می برند، ممکن است به تدریج از طریق روان درمانی درمان شده و به طور مجدد به اجتماع برگردند. در واقع نتایج نهایی تا حد زیادی به توانایی روانپزشک در تشخیص و بهبودی بیماری و کنار آمدن خود با اختلال روانی خود بستگی دارد.

سایر شرایط سلامت روان که توسط روانپزشکان درمان می ‌شوند، شامل موارد زیر هستند:

  • اختلال دوقطبی
  • روان ‌گسیختگی
  • اختلالات خوردن مانند بی اشتهایی و بولیمیا
  • اختلال استرس پس از حادثه
  • بی خوابی و مشکلات خواب
  • اعتیاد
  • افکار خودکشی
  • صدمه به خود
  • افکار وسواسی شدید
  • افکار آسیب رساندن به دیگران
  • احساس مداوم بودن در پرتگاه، آشفتگی یا عدم توانایی در رسیدن به آرامش
  • افکار منفی
  • عدم توانایی در تمرکز
  • بیش فعالی
  • مشکلات حافظه
  • اختلالات رشد عصبی مانند اختلال طیف اتیسم یا اختلال بیش فعالی کمبود توجه

روانپزشکان ممکن است در حوزه خاصی از روانپزشکی تخصص داشته باشند. زیر شاخه های روانپزشکی شامل موارد زیر است:

  • روانپزشکی کودک و نوجوان
  • روانپزشکی جوانان
  • روانپزشکی پریناتال که بر موضوعاتی که در دوران بارداری و اولین سال قبل از تولد به وجود می ‌آیند، تمرکز دارد.
  • روانپزشکی سالمندان که تنها بر روی افراد مسن تمرکز دارد
  • روانپزشکی اعتیاد
  • روانپزشکی پزشکی قانونی که به سلامت روان در سیستم حقوقی می پردازد و با افراد در دادگاه و افرادی که سابقه کیفری دارند، همکاری می کند.

انواع روش های درمانی مورد استفاده توسط روانپزشکان

روانپزشکان بسته به نیاز هر بیمار، از انواع مختلف درمان ها ازجمله اشکال مختلف روان درمانی ( مربوط به روانشناس )، داروها، مداخلات روانی اجتماعی و سایر روش های درمانی مانند الکترو کانالسیو تراپی استفاده می ‌کنند.

روان درمانی

روان درمانی که گاهی اوقات گفتار درمانی نیز نامیده می شود، شامل گفت‌و‌گو بین درمانگر و بیمار است. می توان از روان درمانی برای درمان طیف گسترده ای از اختلالات روانی و مشکلات عاطفی استفاده کرد. هدف روان درمانی از بین بردن یا کنترل علائم ناتوان ‌کننده یا نگران کننده است تا بیمار بتواند عملکرد بهتری داشته باشد. بسته به میزان مشکل، ممکن است معالجه تنها چند جلسه به طول انجامد یا نیاز به جلسات بیشتری داشته باشد. روان درمانی می تواند به صورت جداگانه، به صورت زوج، خانواده یا گروهی انجام شود.

داروها

داروهای تجویزی توسط روانپزشکان به همان روش داروهای تجویز شده برای درمان فشار خون بالا یا دیابت استفاده می شوند. پس از انجام ارزیابی های دقیق، روانپزشکان می ‌توانند داروها را برای کمک به درمان اختلالات روانی تجویز کنند. داروهای روانپزشکی می ‌توانند به اصطلاح، عدم تعادل در شیمی مغز ایجاد کنند. بیمارانی که تحت درمان طولانی مدت با دارو قرار می گیرند، برای نظارت بر اثربخشی داروها و هر گونه عوارض جانبی احتمالی باید به طور دوره ای به روانپزشک خود مراجعه کنند. داروهایی که توسط روانپزشکان تجویز می شوند، شامل موارد زیر هستند:

  • داروهای ضد افسردگی: این داروها برای درمان افسردگی، اختلال هراس، اضطراب، اختلال وسواس فکری، اختلال شخصیت مرزی و اختلال خوردن مورد استفاده قرار می گیرند.
  • داروهای ضد روان پریشی: این داروها برای درمان علائم روانی اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی مورد استفاده قرار می گیرند.
  • هیپنوتیک ها: این داروها برای القا و حفظ خواب استفاده می شوند.
  • تثبیت کننده های حالت: این داروها برای درمان اختلال دوقطبی مورد استفاده قرار می‌ گیرند.
  • مواد محرک: این داروها برای درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی استفاده می شوند.

سایر روش های درمانی

گاهی اوقات روانپزشک از روش های درمانی دیگر برای معالجه اختلالات و بیماری های سلامت روان استفاده می کند. درمان با الکترو کانولوسیو یک روش درمانی شامل اعمال جریان الکتریکی در مغز است. از این روش بیشتر در درمان افسردگی های شدید که به سایر روش های درمانی پاسخ نداده اند، استفاده می شود. تحریک عمیق مغزی، تحریک عصب واگ و تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال از جمله جدیدترین روش‌ های درمانی برای درمان برخی از اختلالات روانی هستند.